O 1877 de Şalpazarı’ndan göç edenlerdendi. Birkaç kez, toplu yaşadıkları köylerini ziyarete gittim, daha sonra düğünlerine, bir zaman sonra da cenazelerine icabet ettim.

       Sakarya’nın Hendek İlçesi Dikmen Köyü, Akyazı Hanyatak ve Taşyatak Köyleri ile Bolu Gölyaka İlçelerinin Saçmalıpınar Köylerinde genelde ikamet ederler. Bu Köyler aynı güzergâha dizili köylerdir. Köylerin hepsi Ağasar’lıdır. Arkadaşım Cafer ile birlikte Hanyatak köyüne gittiğimizde; Türklerin en belirgin örf ve âdetini bizzat yaşadık. Öğlen vakti karnımız tok idi.  30 dakika aralıkla 3-4 haneye uğradığımızda her hanede sofra kuruldu. Dikmen Köyünden Ali İhsan ULUSOY ise büyük ninemin büyük ninesi muhacırlıkta küçük oğlunu sırtına aldı yaya buralara kadar geldiler. Yolda gelirken sırtında taşıdığı oğlu vefat etti. Vefat etmiş çocuğunu 3 gün sırtında taşıdı, defin etmedi. Sonra yerleştiği köyündeki evinin başına oğluna mezar yaptı.

           Ağasarlıların yaptıkları düğünü memleketimde varlıklı kişilerde göremedim. Cenazeleri gibi düğünleri olur. O yıllarda Kemençe veya Davul-Zurna ile yaptıkları horonu oynayabilmek için kulaklarımızı kapatırdık. Her silaha silah demezler, kısa parabellümü özellikle seçerler. İşte Ağasar’lıların tipik özelliklerinden bir iki örnek.

       O daha değişik bir yapıya sahipti. O’nu ilk gördüğümde konuşması ve yaklaşımlarındaki samimiyeti, içtenliğini unutmak mümkün mü? Almanya’da işçi olarak çalıştıktan sonra Türkiye’ye kesin dönüş yapmak zorunda kalmıştı. Nedenini sorduğumda bizi çok duygulandırmıştı. Dikmen Köylü rahmetli Mehmet PEKTEMEK ağabeyim tam bir gönül adamı, aynı zamanda tam bir Karadeniz kahramanıydı.

       Almanya’da taşıma ruhsatlı silah ile gezerdi. Türklerin (Trabzonluların) yoğun olduğu kahvehaneye takılırdı. Bir gün bu kahvehanede masasında tek başına oturuyordu, başının uçunda “Türk Bayrağı” asılı idi. O sırada kahvehaneden içeri ağzı poşu ile bağlı, elleri sopalı bir grup, (o yıllarda Almanya’da eylem yapan) yasa dışı bölücüler içeri girdi. Liderleri Türkçe konuşarak Türkiye aleyhine provaktif konuşma yaptıktan sonra, elindeki sopanın ucuna bağlı yanıcı bezi ateşe verdi. Bayrağa doğru ilerledi, bayrağın ucunu eline aldı ve özellikle “bayrağın ucunu” alevlerin dumanı ile siyahlaştırdıktan sonra tam yakma halinde iken, O belindeki silahını çıkarıp bu şahsın şakağına dayayarak; “Köpeklerine söyle ellerindeki sopalarını yere atsın, yoksa hem seni hem de onları köpek gibi öldüreceğim !” dedi. Sopalarını mecburi yere bıraktırdıktan sonra, bu kez TÜRKİYE lehine methiyeleri rahmetli atmış. Sonra lidere “şimdi bu kahveden çık git, bir daha bu kahveden içeri girmeyin. Burası Trabzonluların kahvehanesidir. Benim kim olduğumu öğrenmek istiyorsanız Memleketim Trabzon, Türkiye’de Sakarya’da otururum, adım Mehmet PEKTEMEK” dedi. Bayrağımızı yaktırmadan teröristleri tek başına kovaladı. Çalıştığı fabrikada izini bulmuşlar tehdit edilmiş. Yoğun tehditler neticesinde emekliye ayrıldı ve Türkiye’ye kesin dönüş yaptı. Türkiye’ye geldikten sonra da tehditler aldı. Bu nedenle evraklarını tamamlatarak silahlandırılmıştı. Bana; “Emekliliğine kaç yıl var, gel sana arazi temin ederim, yeter ki komşum ol diye teveccühte bulunurdu”. Aradan uzun yıllar geçmişti. Teyzesinin oğlundan gelen telefonda şöyle diyordu. “Akşam Mehmet abimle birkaç saat senden sohbet ettik, ayrıldık az bir zaman sonra da kalp krizi geçirdi, vefat etti”. Mehmet ağabeyinin cenazesine icabetimizde Akyazı, Hendek, Dikmen ve Sakarya evinde idi. Akyazı Kaymakamı, Belediye Başkanı ve diğer sevenleri ile uğurlanmıştı.

      Sevilirdi, bence bu yörenin isimsiz kahramanlarından idi. (Allah rahmet eylesin)